Blogs van Arcon

Post op LinkedIn

Tweet

Een aantal jaren geleden kreeg mijn vader longkanker. Samen met mijn tantes zorgde ik voor hem. We gingen vaak op bezoek, eerst bij hem thuis in Emmeloord, daarna in het VU te Amsterdam en uiteindelijk in een hospice in Lelystad. We kookten voor hem, hielpen hem met eten, zorgden voor schone kleren en spraken met artsen om te weten te komen hoe het ging, want mijn vader was vaak te emotioneel om de informatie van de artsen op te nemen. Dat soort dingen. Dingen die je doet als iemand van wie je houdt ziek is. 

Het was een ontzettend emotionele en intensieve tijd, vanwege de reistijd en ook omdat ik daarnaast gewoon aan het werk was en actief was bij een motorclub en een tuinvereniging. Bij die verenigingen deed ik steeds minder. Ik was bestuurslid bij de tuinvereniging, maar kon mijn taken eigenlijk niet goed uitvoeren. Er is daar heel goed op gereageerd. Mijn taken werden deels overgenomen, maar ze bleven me (vrijblijvend) uitnodigen voor de bestuursvergaderingen en leuke activiteiten. Ze leefden met me mee en vroegen regelmatig hoe het met me ging. Een ander tuinlid verzorgde mijn moestuin, zodat ik niet teveel last kreeg van achterstallig onderhoud. Dat was fijn!

Een half jaar na de diagnose overleed mijn vader. Mijn vrienden bij de tuinvereniging en de motorclub hoorden het en zochten meteen contact. Ze nodigden me uit om weer langs te komen. Het was verdrietig om afscheid te nemen, maar fijn om weer uit de zorgen te zijn en weer tijd voor hobby’s en vrienden te hebben. Door het medeleven, het feit dat niemand er een punt van maakte dat ik tijdelijk wat minder deed en doordat iemand mijn tuin had onderhouden, was het gemakkelijker om weer in het verenigingsleven te stappen.

Het komt vaak voor dat mensen die voor een naaste zorgen hun eigen pleziertjes gaan opgeven. Het is het eerste signaal dat deze mantelzorgers overbelast dreigen te raken. Het gevolg is dat hun sociale netwerk slinkt en dat de mantelzorger geen tijd heeft om nieuwe energie op te doen. De kans op overbelasting wordt hierdoor groter.  Hulp van het sociale netwerk kan een beroep op professionele zorg in een later stadium voorkomen. Het verenigingsleven, zoals sportverenigingen en hobbyclubs, maakt onderdeel uit van het sociale netwerk en kan heel belangrijk voor een mantelzorger zijn.

In het project ‘Mantelzorgend verenigingsleven’ gaan verenigingen en consulenten mantelzorg aan de slag om mantelzorgers voor hun vereniging te behouden. Een groot aantal Gelderse en Overijsselse gemeenten is enthousiast en ziet met het project mogelijkheden om mantelzorgers beter te bereiken, in ieder geval voordat ze overbelast raken. Ook hebben zich verschillende verenigingen gemeld om aan de pilot mee te doen. Met vijf verenigingen wordt een verenigingskoffertje ontwikkeld. Hierin komt onder andere wat filmpjes, een quiz, posters, kaartjes en nog veel meer te zitten om het onderwerp mantelzorg bespreekbaar te maken binnen verenigingen en wat verenigingen kunnen doen. Dit koffertje wordt vanaf december 2011 getest bij 16 verenigingen. Nadat de testresultaten zijn verwerkt, wordt het koffertje vanaf april 2012 verspreid bij verenigingen in Overijssel en Gelderland.

Het project wordt uitgevoerd door Judith Taen en Mariëtte Klein Kranenberg van Spectrum Gelderland en door mijzelf (Arcon). Het wordt gesubsidieerd door de Provincie Overijssel, Gelderland, Oranjefonds, VSB Fonds en Fonds Nuts Ohra. Bel of mail me voor meer informatie!

Quotes:

Carry de Vries van de gemeente Oost-Gelre: “Wij zien veel kansen met het koffertje en we nemen dit als gemeente nu al mee in de afspraken die we voor 2012 gaan maken met het steunpunt mantelzorg. Onze consulent kan dan vanaf de zomer van 2012 met verenigingen aan de slag!”

Hans Bosch, gemeente Dinkelland: “Toen ik over jullie project hoorde, moest ik meteen denken aan twee kinderen die bij zwemvereniging de Dinkel zwommen. Hun moeder werd ernstig ziek; na een paar jaar is ze overleden. De vader en de kinderen werden mantelzorgers. Ze moesten hun thuissituatie en hun activiteiten in het zwembad combineren. Dat was soms lastig en ik heb met hen meegedacht hoe dat kon. Gelukkig konden ze blijven zwemmen en er even uit zijn. Met dit voorbeeld in mijn achterhoofd dacht ik meteen; onze gemeente moet dit project direct doen. Ik heb me ervoor ingezet dat de zwemvereniging wilde meewerken”.

Rob Wolterink, bestuurslid bij de bloemencorsovereniging ‘Veur Mekare’ in Lichtenvoorde, een van de 21 verenigingen die aan de pilot meedoet: “Ik heb onze vereniging meteen aangemeld. De term ‘mantelzorg’ is in deze streek niet zo ingeburgerd. Zorg wordt hier verleend onder het mom van noaberschap, waarbij mensen zich vaak niet eens bewust zijn van het feit dat ze mantelzorg verlenen. Ze vinden het vanzelfsprekend, maar door er niet over te praten, is het risico wel groot dat ze zich terugtrekken uit het verenigingsleven en geïsoleerd raken. Na een voorlichtingsavond over mantelzorg zijn we meer alert op mantelzorgers binnen onze vereniging. Een van de leden van ‘Veur Mekare’ bijvoorbeeld heeft een jong zoontje, dat behoorlijk gehandicapt is. Zijn broertje, die niets liever wil dan meehelpen met het bouwen van de corsowagen, kan nog niet alleen komen, daar is hij net iets te jong voor. Maar zijn ouders moeten vaak thuisblijven bij zijn broertje. Nu bellen leden van Veur Mekare elkaar op, om af te spreken wie hem oppikt, tijdens het werken aan de wagen op hem let en hem na afloop weer thuisbrengt.”

^{Foto (cc) Dorine Ruter}